Bijna dagelijks verslag van onze campervakantie in Canada 2011 

26 mei 2011:

Morgen gaan we naar Riets zuster Herma in Amsterdam om zaterdag bijtijds op Schiphol te zijn voor onze vlucht TS373 met Air Transat via Calcary naar Vancouver. Daar overnachten we 2 x in het Barclayhotel in het centrum aan de Robsonstreet.

Ons reisplan met de camper is in grote lijnen gebaseerd op een ritme van 2 dagen rijden afgewisseld met een dag rust, wandelen, excursie of stads/parkbezoek. Vanaf de verhuurlocatie in een zuidelijke voorstad van Vancouver, waar we de camper 30 mei ophalen, gaan we de noodzakelijke boodschappen doen en rijden richting Harrison Hot Spring. Via Princeton en Pentington gaan we naar Vernon en het Revelstoke National Park. De volgende langere stop is Banff, maar we aarzelen nog tussen 2 routes, afhankelijk van weer en aanbevelingen van locals.

Dan volgt het door velen meest bewonderde traject: de Icefield Parkway, tussen gletchers, bergen en mooie meren richting Jasper, Hier doen we waarschijnlijk 3 dagen over de bijna 300 kilometer

Vanuit Jasper passeren we van dichtbij de hoogste berg van BC: Mount Robson op weg naar Clearwater en het Wells NP. Op deze en andere routes hopen we nog het Indiaanse (= first citizens-) en goudzoekersverleden te zien, naast het natuurschoon.

Via Cache Creek en een weg met canyons doen we Hope aan om naar de kust boven Vancouver te rijden. Daar nemen we de ferry voor de overtocht naar Nanaimo op het Vancouver Island. Dit eiland schijnt ook bijzonder veel natuurschoon te hebben en is al vrij lang bewoond.

De hoofdstad van de Provincie BC is Victoria en doet haar naam eer aan als koloniale trekpleister met veel Britse en Aziatische invloeden.

Vanaf Victoria denken we weer de ferry te nemen terug naar Vancouver naar de verhuurder om de camper op 24 juni in te leveren na ca. 3000 kilometer.

Dezelfde dag vliegen laat in de middag weer via Calcary (TS272) om op zaterdag 25 juni rond de middag aan te komen. Misschien komt Esther of Jannes ons dan ophalen met de auto.

We hebben er veel zin in!

28 mei 2011

Na een zeer lange ( ruim 11 uur),  maar rustige vlucht zijn we aangekomen in Vancouver. 

Door het tijdsverschil van 9 uur later dan in Nederland, zijn we niet te laat naar bed gegaan Wel nog even een klein rondje gemaakt door de Robsonstreet, wat de winkelstraat van Vancouver wordt genoemd. In het hotel ontbeten en het opstappunt van de hop-on-hop-off bus gezocht. Onze ervaring is dat een dergelijke rondrit door een onbekende stad de meeste hoogtepunten met wat toelichting laat zien.

Vancouver is een imponerende stad, die we ook vanaf de vijftigste verdieping van het havengebouw hebben bekeken. In de avond na een lange vermoeiende wandeling, met verdwalen, lekker gegeten in Chinatown in een modern muziekcafe. 

30 mei 2011

Maandagochtend direct na achten gebeld met de camperverhuurder om te horen hoe laat wij de camper kunnen ophalen. Tot onze verrassing kan dat al om11 uur, waar we pas iets later in de middag hadden verwacht. Ook horen we dat er tussen Banff en Jasper nogal veel sneeuw ligt, dat was ook vanuit het vliegtuig al goed te zien. Dit is een van de redenen de vooraf gekozen en boven beschreven route drastisch om te gooien. We beginnen aan het eind en steken met de ferry over naar Victoria op Vancouver Island.

 Op weg ernaar toe maken we een kleine vergissing en staan voor we erg in hebben voor de grensovergang met de VS. Gelukkig hebben ze een soort kruip-door-sluip-door route gemaakt voor hen die dat toch niet willen en rijden naar het loket van de Canadese douane/grenscontrole. Hij vindt het wel nodig om onze paspoortgegevens te noteren en de paspoorten ook te kopieren. Even later melden we ons voor de ferry van 13.00 uur tussen Tsawwassen en Swartz Bay en rijden de veerboot op. We kunnen 1,5 uur genieten van een rustige vaartocht tussen een aantal eilanden door voor we aankomen op het Vancouver Island. 

Na weer enig zoeken en de weg vragen vinden we de camping dicht bij Victoria, die ons wel wat leek. Niet goedkoop maar dan heb je ook internet, vrij douchen, enz. De camping staat behoorlijk vol, ook met vaste staanplaatsen voor heel grote/dure en moderne "uitklapbare" caravans/opleggers. Voor het eerst eten we in onze camper.

Behalve de sneeuw is er nog een reden ombij een grote stad in de buurt te blijven: Ben heeft vooral 's nachts problemen om te kunnen slapen door een op hol geslagen ademhaling.

31 mei 2011

Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest, waarbij een longontsteking bleek met wat overbodig vocht in de longen.

Gelukkig geen andere, ernstiger scenario's om ons zorgen over te maken. Met een antibiotica kuur en aangepaste medicatie hopen we die ellende snel achter de rug te hebben. Al met al hebben we vele uren in het ziekenhuis doorgebracht en is het een spannende rustdag geworden. Ook morgen willen we rustig aan doen en daarna zien we wel weer verder.

1 juni 2011

Behalve bezoek aan een apotheek voor aanvullende medicijnen en een supermarkt voor wat levensmiddelen, hebben we het op 1 juni ook echt rustig aangedaan. Riet heeft de e-reader benut en Ben heeft menig SUDOKU spelletje opgelost. Slapen ging al weer iets beter, maar het hoesten blijft pijn doen.

Vandaag  2 juni 2011, zijn we met de camper naar het centrum van Victoria gegaan en hebben een betaalde parkeerplaats gevonden aan de Inner Harbour. Voor het Parlementsgebouw van British Columbia staat een heel grote totempaal,

Veel van de gebouwen ademen de sfeer uit van een verleden met (Engelse)tradities.

Jannes, de kleinste maar wel originele, kleurige indianenmaskers kosten maar 196 dollar. Je ziet op je verjaardag wel wat het is geworden!

Gewandeld langs die binnenhaven en na wat eten en drinken terug naar de camper. Hadden we toch niet mogen staan met een camper, boete 32 dollar. Het betaalpunt is niet ver weg en wij er langs als gezagsgetrouwe burgers. Lukt het Riet toch om er met een boete van 10 dollar vanaf te komen.

Ben merkt wel dat lopen en klimmen nog erg veel inspanning kost, ook de ribbenkast protesteert af en toe bij het hoesten. We eten heerlijk in de camper.

De eerste indrukken van het rijden met de camper zijn positief. De sterke benzinemotor van 3,5 liter V8 dwingt je goed op te letten om niet boven de snelheidslimiet te komen. De ruimte binnen valt erg mee en de lengte van het bed is ook goed. Dit houden we nog wel even vol!

3 juni 2011

Toch maar op stap gegaan om wat te zien van Vancouver Island. Voorbij Nanaimo een leuke, kleine camping gevonden aaan de Whiskey Creek bij een dame die haar pensioen aanvult. In de avond een lekker vuurtje gestookt, dat hoort er hier vaak bij, met stalen velgen als vuurkorf. We lenen van Yoy een bijl om wat kleinere stukken te hakken. Voor het eerst deze week na veel regen een zonnige dag volgens de eigenaresse.Voor Ben blijft slapen een probleem, dat extra pijnlijk hoesten betekent, zonder dat het opruimt.

4 juni 2011

Om het oorspronkelijke plan meer kans van slagen te geven, besluiten we weer met de ferry van Nanaimo over te steken naar Horse Shoe Bay, vlak boven Vancouver, tevens begin- of einpunt van de Trans Canada Highway 1. Hoewel we vroeg zijn, moeten we een overtocht laten schieten en varen zelf om 12.50 van de kade. De tocht duurt 95 minuten en het is weer rustig op zee.

 

Op die Highway 1 schieten we aardig op naar het oosten en komen via Highway 7 terecht op een nieuwe camping  met de naam: Old Orchard aan het Harrison Lake. Vanuit de camper en rondom een prachtig uitzicht op bergen (sommige met nog heel wat sneeuw) en het meer dichtbij.

5 juni 2011

Via Hope en Princeton rijden we door prachtige ruige natuur, bijvoorbeeld het Manning Provincial Park met wisselende begroeiing en vaak nog sneeuw langs de weg. En ja hoor, de eerste 2 zwarte beren gezien, dicht langs de weg, maar voor ons geen mogelijkheid te stoppen. Even later nog eens een wat jonger exemplaar en ook enkele herten. We vinden een prima camping vlak voor Hedley tussen Princeton en Keremeos aan een snelstromende rivier. We hebben tot nu toe wel alle campingadressen genoteerd, dus wie die ook wil weten, moet dat maar mailen t.z.t.

7 juni 2011

Dit wordt een treurige en ook voor ons onverwachte fase van ons reisverslag. Dit na weer een bezoek gisteren en vandaag aan een dokter van een eerste hulpdienst in Keremeos. De aanleiding was dat de klachten die Ben heeft met ademhaling vooral 's nachts en hem uit de slaap houden niet over zijn gegaan na de antibiotica kuur. De conclusie van de arts na luisteren en een hartfilmpje: er is iets mis met het hart, waarschijnlijk een lekkende klep, waardoor de afgifte, doorgifte van zuurstof in het bloed niet gaat zoals het moet. Daaroverheen maakt het vocht in de longen de overlast 's nachts erger dan overdag. Het advies: neem geen vermoeiende activiteiten meer op je en ga zo snel mogelijk naar een cardioloog. Dit heeft hij ook zo papier gezet. Dezelfde conclusie hadden wij samen ook al getrokken. We hebben vanavond de eerste stap gezet door met de alarmcentrale te proberen onze terugvlucht te vervroegen. Wij zijn nu in Merrit terechtgekomen met een maximaal ingekorte route en hopen over 2 dagen de camper weer te kunnen inleveren in Vancouver.

9 juni 2011

Vanuit Vancouver liggen we met de alarmcentrale overhoop, dat zij een extra verklaring van een cardioloog willen zien (ter beoordeling van hun arts) of de terugvlucht zonder enig risico kan verlopen. Terwijl wij denken met een doktersverklaring al voldoende te hebben aangetoond dat de vlucht een voor hem en ons aanvaardbaar risico is. Als jezelf alles betaalt, ben je vrij maar niet verzekerd! We hebben dus nog steeds niets concreet, anders dan vrijdagmorgen om 9.00 uur een afspraak met een cardioloog voor die "fit to fly" verklaring. Als die word geaccepteerd, wil men pas over een versnelde terugvlucht na gaan denken.

De klachten zijn nog lang niet over, de lol is er af voor Riet en Ben. We hangen wat rond op campings waar je niet veel aan hebt.

10 juni 2011

We zijn vanmorgen bij de cardioloog geweest die weer een ecg heeft gemaakt en uitbundig aan mijn ribbenkast heeft gesnuffleld en geluisterd. Conclusie is dat er momenteel te veel hartproblemen zijn (mogelijk zwakke hartspier, vergroot hart, lekkende klep, vocht in de longen) om verantwoord (= te hoog risico) 9 uur te kunnen vliegen over de noordpool. Dus nog geen verklaring: Fit to Fly. Met aanvullende medicijnen, o.a een betablokker, beperkingen van vochtinname en geen alcohol, en rust afwachten of er voldoende herstel is te constateren bij volgende afspraak a.s. dinsdag 14 juni om 16.00 uur.

13 juni 2011 2e Pinksterdag

Van Pinksteren hier weinig gemerkt, er is ook geen vrije maandag hebben we begrepen. Er is eigenlijk weinig nieuws, ik heb deze periode voor me zelf wel eens als een voorarrest beschouwd: wel verdacht, maar het definitieve oordeel komt pas later. Veel onzekerheid over het hart wat tot nu toe als vanzelfsprekend leek te functioneren. Hartverwarmend zijn de vele reacties via de mail met opwekkende boodschappen en goede wensen, hartelijk dank voor dat medeleven, het maakt de afstand naar Nederland een stuk kleiner. We gaan vandaag verkassen naar een andere camping, deze is wat troosteloos met als uitzicht een coniferenrand en permanente bewoners in uitgeleefde caravans. Dat verkassen ging niet zonder schade. Op een smalle brug richting Burnaby zag ik dat ik werd ingehaald en ben daarbij een paar centimeter te ver naar rechts uitgeweken. De rechterspiegel heeft ergens de brugwand geraakt en heeft door de klap terug het portierraam rechts in duizenden stukjes verbrijzeld. Hoewel enigszins geschrokken heeft Riet de meeste stukje glas weten te ontwijken en later enkele uit de kleren en schoenen verwijderd. Reden terug te gaan naar het verhuurstation om de autoschade te regelen en een andere camper te lenen. Na enige uren is dat gelukt met een aanvaardbaar schadebedrag van 380 Canadese dollars. Zo heeft de wet van Murphy dat een ongeluk nooit alleen komt, weer zijn waarheid bewezen.

14 juni 2011 rond 18.00 uur lokale tijd Vancouver

Gelukkig had de cardioloog vanmiddag na weer een ecg en luisteren goed nieuws: hij wil een fit to fly verklaring opmaken, omdat er in zijn ogen voldoende vooruitgang en stabiliteit is te constateren. De verklaring is per fax opgestuurd naar de alarmcentrale: daar is het nu 3 uur 's nachts, dus wachten op de ochtendploeg.Voor ons zit er weer perspectief in het verhaal en we hopen snel wat te horen van de alarmcentrale.

15 juni 2011 rond 09.00 uur lokale tijd, 18.00 uur Nederlandse tijd

Vanuit de alarmcentrale goed nieuws: zij hebben een terugreis kunnen regelen met de KLM vlucht KL 682 op donderdag 16 juni vertrekkend vanaf Vancouver om 16.05 uur en verwachte aankomst in Amsterdam op vrijdag 17 juni om ca. 10.25 uur. Esther heeft toegezegd ons te willen afhalen met de auto.

vrijdag 17 juni 2011 rond 18.00 uur

Om met het laatste nieuws te beginnen. Bij het bezoek aan de huisarts net een uur geleden is contact gelegd met de cardiologen van het MCL in Leeuwarden de komende week voor omvangrijker/diepgaander vervolgonderzoek, nadat eerst op maandagochtend (nuchter) nog wat bloedonderzoek wordt gedaan ter ondersteuning. Zijn voorlopige analyse bevestigde dat er een ernstige maar stabiele mate van hartfalen was ontstaan die met de medicijnen uit Canada al effectief was aangepakt. De kortademigheid is een belangrijke indicatie voor dat falen.

We hebben dus de terugreis gemaakt met KLM en zijn precies volgens het boekje qua tijden opgestegen en ruim 9 uur later geland op Schiphol. Daar stond ook een minicar (golfmobiel) klaar die er eindeloos overdeed om bij de bagageafhandeling te komen. Daar had Riet de koffers al verzameld en met Esther visueel contact gehad. Goed om weer in Nederland te zijn en 130 te mogen rijden op de Afsluitdijk, wat niet kon door de drukte met o.a veel vrachtverkeer.  

Hier pauzeren we de verslaggeving totdat er meer nieuws is van de cardiologen hier. Nogmaals dank voor de vele positieve reacties en het getoonde medeleven.

woensdag 22 juni 2011

Terug van de cardioloog kunnen we melden dat ecg en echoscopie bevestigen wat er in Canada al is vastgesteld: een ernstige vorm van hartfalen met een vergrote linker helft van het hart, waardoor er ook kleplekkage optreedt. Maandag a.s volgt nog een catheterisatie om de aders te controleren en eventueel een stil infarct uit het verleden op te sporen als mogelijke oorzaak. Op 8 juli hebben we dan nog weer een gesprek met de cardioloog over hoe verder. Voorlopig gaan we door met de serie medicijnen zoals in Canada al voorgeschreven. 

dinsdag 28 juni 2011

Terug uit het ziekenhuis, lekker met de airco in deze tropische hitte, moeten we de informatie van de catheterisatie op ons laten inwerken. De voorlopige conclusie, op basis van de opnamen met contrastvloeistof van de kransslagaderen om het hart te voeden, is dat er hoogstens kleine onregelmatigheden in de doorstroming te zien zijn, maar geen enkele indicatie van een eerde infarct.

Die oorzaak van het hartfalen kan dus worden weggestreept, blijft over de vraag wat dan wel. Dat hopen we te horen op 8 juli a.s. evenals de mogelijke remedie.

vrijdag 8 juli 2011

Vanmorgen uiteindelijk het gesprek met de cardioloog gehad. De laatste 10 dagen hebben erg lang geduurd naar ons beleven. Geconstateerd is door hem dat er in de kransslagaderen toch zoveel onregelmatigheden zitten door aanslag van cholesterol, dat hij eerst  na 3 maanden een behandeling met extra medicijnen tegen de cholesterol wil kijken of en in welke mate er mogelijk herstel van het hartfunctioneren optreedt. Voor dotteren/opereren of apparaatjes plaatsen is het nog te vroeg. In oktober zal er opnieuw een echoscopie plaats vinden om de condities van het hart qua grootte en lekkage dan te kunnen vergelijken met die van 2 weken geleden.

Ondertussen zullen we eind juli een gesprek hebben met een verpleegkundige over allerlei zaken qua leefstijl die spelen bij hartfalen als eten, drinken, bewegen, e.d. Als een van de meest voorkomende oorzaken gaat hij toch wel uit van een minimale bloedprop die een klein infarct heeft veroorzaakt met vergroting, e.d. als gevolg. De hoeveelheid vocht in de longen is dan daardoor ook te verklaren.

Vooralsnog zijn er bij mij geen andere specifieke oorzaken aan te wijzen: overgewicht, bloeddruk, drankgebruik, bewegen zijn afzonderlijk geen verklaring voor de klachten. De hoeveelheid plastabletten mogen we halveren als het gewicht maar niet zal toenemen. T.z.t zou een soort pacemaker die de aansturing van boezem en kamer beter synchroniseert een optie kunnen zijn. Voorlopig hoef ik me over extra risico's geen zorgen te maken in de huidige conditie en is zelf autorijden ook geen probleem. 

Samenvattend is er bij ons enige geruststelling over de huidige situatie en de hoop op een verbetering, of door medicijnen of door die pacemaker. 

woensdag 27 juli 2011

Vandaag een gesprek gehad met de verpleegkundige gespecialiseerd in zaken rond hartfalen. Samenvattend eigenlijk niet veel nieuws dat we nog niet wisten uit folders en internet. Nog eens gehoord het verschil tussen de revalidatie na een hartaanval/operatie en hoe om te gaan met hartfalen. De pompfunctie is bij mij het punt waar het om gaat en welke factoren daarbij van invloed zijn. Vochthuishouding zo laag mogelijk houden en eventueel de plastablet iets vaker nemen bij gewichtstoename, letten op zo weinig mogelijk zout en overigens de bekende eetgewoontes bij het verminderen van cholesterol. Bij het bewegen doorgaan op de ingeslagen weg met steeds iets meer/langer lopen/fietsen zonder te forceren. In het algemeen voel ik me steeds beter en minder patient. 

 woensdag 25 oktober 2011

We zijn net terug van de cardioloog met tamelijk slecht nieuws: bij de echo van vanmiddag blijkt het hart zo sterk te zijn verzwakt, ondanks de medicijnen, dat de pomp nog maar voor een derde deel doet van wat hij behoort te doen. Er is dan ook eerder sprake van achteruitgang in plaats van verbetering de laatste maanden.

Ik had mezelf ingeschat op halve kracht vergeleken met vroeger, maar dat is eigenlijk nog te hoog  en misschien te wijten aan de gewenning. Er is ook geen verbetering te verwachten als de medicijnen dat tot nu toe nog niet hebben kunnen bewerkstelligen. We moeten rekening houden met erger worden van de conditie, sneller ademtekort, e.d. en een veel hoger risico op uitval of stilstaan van het hart.

De enige remedie die hij ons met enige klem heeft aanbevolen, is het plaatsen van een ICD +. Dat wil zeggen een super pacemaker, die een stroomstoot geeft als het hart gaat stilstaan met een extra draadje naar een specifieke plek in de linkerkamer om de synchronisatie  in het samentrekken van die hartspier te verbeteren. Hij denkt dat dit nog dit jaar kan en moet plaatsvinden. Hij temperde wel de verwachtingen door te stellen dat maar 7 van de 10 er baat bij hebben en dan nog met een beperkte toename van de pompfunctie.

Al met al een portie nieuws waar we enige tijd voor nodig hebben om te verwerken.

NB  Omdat het thema sterk verschoven is naar de gezondheidstoestand van Ben, openen wij een nieuwe pagina met gezondheid Ben in het hoofdmenu. Kijk daar voor het vervolg vanaf oktober 2011

 

 

 

Top